Uit de oude doos: aflevering 81 - 100

Aflevering 100 - De vriendschapsband met RSC Anderlecht


19-8-1962 Willem II op bezoek in Brussel. Achter v.l.n.r.: W.Müller (trainer), P.v.Neer, C.Koopal, W.Senders, G.Gussenhoven, H.Vriens, C.Aarts, G.Keresztes, G.de Wit, F.Stevens (manager). Voor v.l.n.r.: A.Smolders, N.v.Elderen, E.Mathieu, J.Brooijmans, P.Timmermans, L.Verwijst, R.Uytermerk, F.Louer.


15-8-1961 RSC Anderlecht op bezoek in Tilburg. Achter v.l.n.r.: Huth, Lippens, Vandereeckt, Verbiest, Cornelis, Trappeniers, Hanon, Karsay. Voor v.l.n.r.: Jordan, Janssens, Jurion, Stockman, Van Himst, Pollet, Dacsev.

In 1950 trad het bestuur van Willem II in onderhandeling met de Belgische topclub RSC Anderlecht uit Brussel voor het spelen van een vriendschappelijke wedstrijd in Tilburg. De vergoeding die de Belgen vroegen (50.000 Belg. franken), werd door Willem II aanvankelijk veel te hoog geacht. Beide verenigingen deden echter water bij de wijn en in de notulen van de bestuursvergadering van 10 juli noteerde Willem II-secretaris Van Dijl: ’de wedstrijd tegen Anderlecht te accepteren ten vergoeding van reis- en verblijfkosten voor circa twintig personen voor twee dagen met return-match.’ Op 26 augustus 1950 vond het evenement plaats in het Gemeentelijk Sportpark. Om diverse redenen was deze door Anderlecht met 1-3 gewonnen wedstrijd een bijzondere ontmoeting. Allereerst werden de Belgen ontvangen met hun volkslied, terwijl het onze achterwege bleef, omdat de radioman van het Sportpark de plaat van het Wilhelmus had thuisgelaten. En in de tweede helft werd de wedstrijd in bijna volslagen duisternis tengevolge van opkomend onweer, onderbroken vanwege een windhoos met zware regen- en hagelbuien. De ‘derde helft’ viel ongetwijfeld het meest in de smaak. De Belgen hadden dusdanig goede aard in Tilburg dat zij de volgende ochtend pas rond vijf uur hun bed opzochten. Vóór hun vertrek naar huis werd nog bepaald dat de returnmatch in augustus 1951 in Brussel zou worden gespeeld. De ontvangst van Willem II in 1951 was grandioos. Apéritiefs vooraf en een perfect diner met als sluitstuk champagne, verhoogden de sfeer en de vriendschapsband. Secretaris Roosens van Anderlecht greep in zijn speech terug op de gastvrije ontvangst het vorig jaar in Tilburg. Maar ook op het voorval dat enkele heren toen ’s avonds laat in aanraking waren gekomen met de Tilburgse politie, waarop gratis logies (zonder ontbijt) was gevolgd. Onder luide toejuiching sprak hij de wens uit dat deze wedstrijd tussen Willem II en Anderlecht een traditie zou worden. Een ‘origineel’ souvenir deed deze speech vergezeld gaan. Willem II ontving een groot Manneke P…., terwijl de spelers met een kleiner formaat werden bedacht. En een traditie in de seizoensvoorbereiding werd het. Het ene jaar in Tilburg, het andere jaar in Brussel en elke keer ging de ontmoeting gepaard met wederzijdse geschenken en werd er na het diner een (stevig) glas op de vriendschapsband gedronken. In de loop der jaren werd het onderlinge treffen geleidelijk soberder gevierd, maar er werd nog steeds naar uitgekeken. In 1963 kwam een eind aan deze traditie waaraan oud-spelers en officials van beide verenigingen met glinsterende ogen terugdenken!


Aflevering 99 - Jack de Gier schrijft historie in “De Meer”

Afl 99

Op zondag 28 april 1996 staat in de eredivisie de competitiewedstrijd Ajax – Willem II op het programma. Voor de tweeëntwintigste keer sinds de invoering van het betaalde voetbal. Om verschillende redenen een memorabele wedstrijd. Het is namelijk de laatste officiële wedstrijd die in stadion “De Meer”, de thuishaven van Ajax, wordt gespeeld en de wedstrijd waarin Ajax de landstitel kan behalen. Willem II reist af naar Amsterdam in de wetenschap dat van de vorige eenentwintig duels in “De Meer” er geen enkele werd gewonnen en dat er maar liefst achttien keer werd verloren. En ook op de 28e april 1996 is Willem II figurant. Ajax is op alle fronten beter, wint met 5-1 en is landskampioen. Hoewel de Tricolores dus roemloos ten onder gaan, is het juist een Willem II-speler die vandaag historie schrijft. In de 82e minuut lukt het Jack de Gier namelijk om bij de 5-0 achterstand Ajax-doelman Edwin van der Sar kansloos te laten. Niet alleen redt de Willem II-spits met zijn treffer de Tilburgse eer, maar tevens is hij daarmee de maker van het laatste doelpunt in “De Meer”. Het roemruchte stadion wordt namelijk afgebroken en Ajax gaat verhuizen naar “De Arena”. In de landelijke dagbladen van maandag 29 april 1996 wordt weliswaar melding gemaakt van de memorabele treffer van De Gier, maar de geplaatste foto’s tonen uiteraard belangrijkere momenten uit deze kampioenswedstrijd. Maar gelukkig biedt internet uitkomst. Daar is Jack’s doelpunt nog altijd te zien. Voor de geïnteresseerden: www.youtube.com/watch?v=qbnYEV2gKcs


Aflevering 98 - Jan van der Veen, de man met het kortstdurende contract

Afl 98

Tijdens zijn vakantie in Nederland kreeg profvoetballer Jan van der Veen te horen dat zijn Amerikaanse werkgever California Surf failliet was. Om zijn conditie op peil te houden trainde hij tweeëneenhalve week bij zijn oude club Sparta. Dick Advocaat, die Bert Jacobs nog als trainer had meegemaakt, bracht Van der Veen in contact met Jacobs, destijds trainer van Willem II. Na een proeftraining werd hij op 2 november 1981 door de club contractueel ingelijfd tot het einde van het seizoen. Jan begon in november aan zijn nieuwe baan. Als routinier wist hij wat er van hem gevraagd werd. In het veld leiding geven en karakter in de ploeg brengen. Een rol die hem wel lag. Jan boezemde alleen al met zijn gestalte bij elke tegenstander ontzag in, ging altijd voorop in de strijd en roerde zijn mond. Na een week trainen debuteerde de bonkige middenvelder bij de Tricolores op 8 november 1981 in de thuiswedstrijd tegen Haarlem. Zijn verblijf zou echter van korte duur zijn. Op 31 januari 1982 speelde hij tegen De Graafschap zijn zevende en laatste wedstrijd voor Willem II. Hij had namelijk gereageerd op een aanbod van de Amerikaanse club Phoenix Arizona, waar hij per 1 februari 1982 aan de slag kon. Op verzoek van Phoenix vroeg Jan aan de clubleiding van Willem II om ontbinding van zijn contract dat nog doorliep tot het eind van het seizoen. De club verleende hem die ontbinding en daardoor werd Jan de man met het kortstdurende contract in de clubhistorie. Willem II ontving voor hem geen transfersom. Blijkbaar had Jan tijdens zijn periode in Tilburg indruk gemaakt. Want op speciaal verzoek van zijn oude en nieuwe ploegmaten bij Willem II keerde hij kort na het begin van het nieuwe seizoen in september 1982 vanuit Amerika in Tilburg terug. Nu waren de rollen omgekeerd en hoefde Willem II geen transfersom aan Phoenix te betalen. Meteen al vanaf 12 september stond de zwaarlijvige middenvelder in de basis. Tot en met de voorlaatste wedstrijd op 7 mei 1983 tegen Excelsior waarin hij zijn derde gele kaart kreeg die hem dus één wedstrijd schorsing opleverde. Op een zeer welkom (uitgekiend?) moment, want daags daarna zat Jan al in het vliegtuig naar Amerika. Daar begon hij drie weken later aan een nieuw seizoen, nu als middenvelder van Tampa Bay. Back to the States dus. Maar nu voorgoed!


Aflevering 97 - Joop van Brussel: "En hier is dan Tilburg"

Afl 97

Voetballiefhebber Joop van Brussel verhuisde op 24-jarige leeftijd van Haarlem naar Tilburg. Via vrienden kwam hij in contact met Willem II en werd hij lid van de pers- en propagandacommissie van de club. Die commissie vormde ook de redactie van het clubblad “De Willem II-er”. In het voorjaar van 1946 kwam er een nieuwe redactie en Joop werd hoofdredacteur. Hij kreeg de vrijheid om het blad uit te bouwen. Hij moest zelf de meeste copy aanleveren, maar dat was geen enkel probleem. Joop, van beroep inspecteur bij een verzekeringsmaatschappij, was ook een goed schrijver. Onder zijn leiding groeide het clubblad uit tot een van de beste in het Nederlandse voetbal. Hij bleef hoofdredacteur tot begin jaren zestig. Zijn schrijftalent bleef niet onopgemerkt en Joop ging ook schrijven voor diverse landelijke en regionale kranten. Landelijke bekendheid kreeg hij echter vooral door de radio. De AVRO zond op zondagmiddag een sportprogramma van een half uur uit waarin alle voetbaluitslagen van de wedstrijden in de eerste klasse werden opgesomd. In die tijd waren er ook in die hoogste klasse nog regionale competities en Joop moest de Brabantse uitslagen verzamelen. In het radioprogramma werden eerst de uitslagen doorgegeven vanuit de studio’s in Groningen en Enschede. Daarna zei de omroeper: “En nu over naar Tilburg.” Vanuit de woonkamer in zijn huis in de Schout de Roystraat 14 klonk dan wekelijks de zware stem van Joop: “En hier is dan Tilburg.” Vervolgens somde hij de uitslagen op met hier en daar een korte toelichting. Tot slot werd er overgeschakeld naar Jacques Heetman in Maastricht voor de Limburgse uitslagen. Jarenlang heeft Joop dit werk gedaan, totdat hij werd getroffen door een hersenvliesontsteking. Voor zijn grote verdiensten op PR-gebied voor Willem II werd hij benoemd tot erelid. Hij stierf op 12 juni 1985 in de leeftijd van 72 jaar.


Aflevering 96 - David Loggie: sympathieke stormram

In januari 1989 verkocht Willem II zijn spits Willem van der Ark voor een - destijds - recordbedrag van iets meer dan een miljoen gulden (bijna 455.000 euro) aan het Schotse Aberdeen. Zijn vervanger was de 31-jarige David Loggie, de bonkige, Engels spits van eerste divisionist AZ. Een echte ‘killer’, maar ook een speler die in Nederland vooral gele en rode kaarten oogstte. Enkele van zijn bijnamen waren: ‘Beest’, ‘Kamikazepiloot’ en ‘David Groggie’, omdat hij in duels nogal eens een tegenstander versuft achterliet. Voor een schop tegen Huub Stevens van PSV kreeg hij zelfs een schorsing van tien(!) wedstrijden. De laatste maanden bij AZ was echter zijn gedaante-wisseling ingezet en Willem II-trainer Piet de Visser haalde hem met een gerust hart naar Tilburg, waar Loggie zijn besmette verleden verder uitwiste. Hij bewees al snel dat hij ook op eredivisieniveau productief kon zijn. Hij was een prima aanspeelpunt, sterk in de lucht en hij scoorde regelmatig. En hoewel hij nou ook weer niet het braafste jongetje van de klas was geworden, bewees hij zich bij Willem II vooral als voetballer. Hij was erg populair bij de Willem II-fans vanwege zijn gedrevenheid en zijn tomeloze inzet. Hij speelde in anderhalf seizoen bij de Tricolores 55 wedstrijden en scoorde 19 doelpunten. Vele daarvan met zijn kalende kruin na een perfecte voorzet van met name Bud Brocken. In de zomer van 1990 vertrok David naar SC Cambuur. Tijdens zijn voetbalcarrière was golf zijn tweede passie. Anno 2015 behoort hij nog altijd tot de betere golfspelers van ons land. Hij is golfleraar op Golfschool Ooghduyne in Julianadorp, verzorgt clinics en organiseert golfreizen. Als golfleraar is hij, naar verluidt, een beminnelijk en geduldig persoon. Zijn wat oudere leerlingen verbazen zich daar wel eens over, getuige de aan David gestelde vraag: “U was toch die man van de rode kaarten?”


Aflevering 95 - Willem II-clubrecords in het betaalde voetbal (deel 2)

De grootste overwinning
Enschedese Boys - Willem II 0-7 (15 september 1963 Eerste divisie)
Helmond Sport - Willem II 0-7 (27 november 2011 Eerste divisie)

De grootste nederlaag
Haarlem - Willem II 9-1 (11 januari 1976 Eerste divisie)

Meeste doelpunten vóór in seizoen in Eredivisie
69 in seizoen 1998-1999.

Minste doelpunten vóór in seizoen in Eredivisie
27 in seizoen 1966-1967.

Meeste overwinningen in seizoen in Eredivisie:
20 (van de 34 wedstrijden) in seizoen 1998-1999.

Meeste nederlagen in seizoen in Eredivisie:    
25 (van de 34 wedstrijden) in seizoen 2009-2010.

Minste overwinningen in seizoen in Eredivisie:
2 (van de 34 wedstrijden) in seizoen 1966-1967.

De meeste tegentreffers in seizoen in Eredivisie
98 in seizoen 2010-2011.

De minste tegentreffers in seizoen in Eredivisie
38 in seizoen 1992-1993.

Niet gescoord in opeenvolgende competitiewedstrijden
In de eerste zes opeenvolgende competitiewedstrijden van het seizoen 1983-1984 komt Willem II niet tot scoren.

Niet gescoord in opeenvolgende competitie-uitwedstrijden:
In acht opeenvolgende competitie-uitwedstrijden van het seizoen 2007-2008 komt Willem II niet tot scoren.

Opeenvolgende competitie-thuisnederlagen in één seizoen
In het seizoen 2010-2011 verliest Willem II van 7 augustus 2010 tot en met 24 november 2010 zeven opeenvolgende competitiewedstrijden in eigen stadion.

Opeenvolgende competitie-uitnederlagen in één seizoen
In het seizoen 2009-2010 verliest Willem II van 8 november 2009 tot en met 2 mei 2010 elf opeenvolgende competitiewedstrijden op vreemde bodem.

Aantal opeenvolgende competitie-uitwedstrijden in Eredivisie zonder overwinning 
Op 29 augustus 2014 verliest Willem II de uitwedstrijd tegen Go Ahead Eagles en blijft daarmee voor de 47e keer op rij zonder zege in een competitie-uitwedstrijd in de Eredivisie.

De langst uitgebleven thuisoverwinning in één seizoen
Op 22 januari 2011 boekt Willem II pas in de 20e competitiewedstrijd van het seizoen 2010-2011 de eerste thuisoverwinning.

Meeste opeenvolgende overwinningen in één seizoen   
In de seizoenen 1954-1955 (Eerste klasse B), 1998-1999 (Eredivisie) en 2013-2014 (Eerste divisie) wint Willem II zeven opeenvolgende competitiewedstrijden.

Meeste strafschoppen vóór in één wedstrijd
Op 25 februari 1973 kent scheidsrechter Gans in de wedstrijd Willem II - FC Dordrecht aan Willem II drie strafschoppen toe.

Meeste tegentreffers in een kort tijdsbestek
Op 17 april 1983 krijgt Willem II in de wedstrijd Ajax - Willem II binnen zestien minuten (van de 54e tot en met de 69e min.) zes doelpunten tegen.


Aflevering 94 - Willem II-clubrecords in het betaalde voetbal (deel 1)


Foto: 6-4-1982 Willem II - FC Utrecht. Rob McDonald (links) heeft gescoord. Arthur Hoyer en de ballenjongens delen in de vreugde.

Meeste officiële wedstrijden in eerste elftal
John Feskens 483.

Meeste competitiedoelpunten in één seizoen in de Eredivisie     
Rob McDonald: 21 (seizoen 1981-1982).

Meeste competitiedoelpunten in één seizoen in de Eerste divisie:    
Ruud Boymans: 27 (seizoen 2013-2014).

Topscorer betaald voetbal
Coy Koopal: 139 doelpunten.

Topscorer aller tijden
Piet de Jong (van 14-9-1947 tot en met 6-11-1960): 215 doelpunten.

Grootste reeks opeenvolgende wedstrijden waarin gescoord 
Piet de Jong: 9 (seizoen 1954-1955).

Grootste aantal doelpunten in één wedstrijd    
Hans van Arum: 7 (20 augustus 1994  Longa – Willem II, KNVB beker).

Snelste doelpunt   
Hans Vincent: na 13 seconden (6 oktober 1991 Sparta – Willem II).

Snelste doelpunt Europees voetbal 
Mariano Bombarda: na 29 seconden (20 oktober 1999 Willem II – Sparta Praag).

Topscorer Europees voetbal      
Arno Arts, Mariano Bombarda, Adil Ramzi, Ousmane Sanou, Mark Schenning: 2 doelpunten.              

Jongste doelpuntenmaker
Jeroen Lumu: 16 jaar en 238 dagen (20 januari 2012 Willem II – FC Eindhoven).

Oudste doelpuntenmaker       
Frans Roemgens: 36 jaar en 316 dagen (26 april 1981 FC Groningen – Willem II).

Drie doelpunten in debuutwedstrijd 
Joop van de Berg (4 mei 1975 Willem II – Veendam).

De jongste ingezette speler in het betaalde voetbal
Jeroen Lumu: 16 jaar en 234 dagen (16 januari 2012 MVV Maastricht – Willem II).    

De oudste ingezette speler in de Eredivisie:
Jan Brooijmans: 37 jaar en 199 dagen ( 21 mei 1967 DWS – Willem II).

Kortste speeltijd in eerste elftal gedurende carrière bij Willem II  
Bart van de Luijtgaarden: 1 minuut (26 augustus 1973 FC Dordrecht – Willem II).

Doelman met meeste opeenvolgende competitiewedstrijden zonder tegentreffer
Fred Bravenboer hield van 30 april 1970 tot en met 24 mei 1970 in zes opeenvolgende competitiewedstrijden zijn doel schoon.

Meeste eigen doelpunten
Thomas Baelum scoorde in het seizoen 2007-2008 drie keer in eigen doel.


Aflevering 93 - Ballenjongens van Willem II in het nieuw(s)


Foto: 18-4-1960: Ook voor de ballenjongens - in trainingspak en met krukje - zit de wedstrijd Willem II - Sparta erop.

Ze zijn onmisbaar tijdens een wedstrijd, maar komen zelden in het nieuws. De ballenjongens! Niet elke jongen mag het doen en ook niet iedereen is er goed in. Een ballenjongen moet een wedstrijd een beetje kunnen “lezen”. Gaat de bal uit als zijn club achter staat, dan moet ie snel zijn. Staat zijn club voor, dan doet ie het rustig aan. Ook weer niet te rustig, want dat wekt dan weer wrevel op bij de speler die wil ingooien. Niet alleen aan het gedrag, maar ook aan de kleding van de jongens wordt aandacht besteed. In het clubblad “De Willem II-er” van oktober 1957 stond het volgende bericht: ‘Onze ballenjongens zijn voortaan in een keurig trainingspak gestoken. Donkerblauw met rood-wit-blauwe kraag. En daarbij hebben ze elk een krukje gekregen dat een einde maakt aan het liggen of zitten her en der in het vaak natte gras’. In de loop der jaren zijn niet alleen de kleding en het zitje veranderd, maar ook de sfeer in het stadion. Ballenjongens voelen zeker bij bijzondere wedstrijden het stadion zinderen. Helaas komt het af en toe voor dat zij te maken krijgen met supporters van de tegenpartij. Zoals op vrijdagavond 20 december 1996 tijdens de wedstrijd Willem II – FC Utrecht, toen de ballenjongens het zwaarder te verduren hadden dan de Tricolores zelf. De gemoederen van een aantal FC Utrecht-“supporters” raakten in de kou danig verhit bij de Tilburgse zege (3-0). Zij joegen de ballenjongens de stuipen op het lijf door over de hekken van hun vak de Tilburgse aanhang te bestormen. Het gevolg: losgerukte stoeltjes, huilende ballenjongens en M.E. die de orde moest herstellen. Zowel het hoofdbestuur als de supportersclub van FC Utrecht schaamden zich voor het voorval en nodigden de ballenjongens uit voor een goedmakertje. En dat deden ze op grootse wijze! Voor de geleden schade werden de ballenjongens bedacht met een aantal fraaie geschenken en een VIP-behandeling tijdens de eerstvolgende thuiswedstrijd van FC Utrecht tegen Willem II. De jongens waren zichtbaar in hun nopjes, net zoals die van 1957 dat waren met hun fraaie trainingspak !


Aflevering 92 - Braziliaanse samba in Tilburg


Foto: De beide teams. Links Botafogo, rechts Willem II

De beroemde Braziliaanse voetbalploeg Botafogo met in de gelederen sterspelers als Didi, Garrincha, Paulinho, Santos en Zagallo was in 1959 enkele maanden op toernee in Europa. Dankzij de enorme inspanningen van vooral Willem II-secretaris Gerrit Villevoye was dit kampioenselftal op vrijdag 12 juni 1959 te gast in Tilburg. Omdat het Gemeentelijk Sportpark nog niet over een lichtinstallatie beschikte, moest de wedstrijd op een ongunstig tijdstip (19.00 uur) aanvangen. Daarom richtte het bestuur van Willem II een verzoek aan onder andere de Katholieke Werkgeversvereniging om de bedrijven op die vrijdag om 17.00 uur te willen sluiten met eventueel de mogelijkheid om de verleturen later in te laten halen. Mede hierdoor was het stadion met 18.000 toeschouwers goed bezet. Met uitzondering van Santos trad Botafogo in de sterkste samenstelling aan. Willem II was versterkt met drie gastspelers: Leo Canjels, Cor van der Hart en Faas Wilkes. De Willem II’ers die aantraden waren: Chris Feijt, Milan Nikolic, Jan Brooijmans, Gerrit de Wit, Nico van Elderen, Piet de Jong, Kurt Zaro en Coy Koopal. Het duel, dat werd geleid door scheidsrechter Leo Horn, was omlijst door een interland-entourage, compleet met harmonie (de PTT harmonie) en volksliederen. De verrassend sterk spelende Willem II-formatie imponeerde vóór rust meer dan de bewierookte Brazilianen, maar gescoord werd er niet. Na rust kreeg de thuisclub al na drie minuten loon naar werken, toen Canjels de 1-0 aantekende. De Tilburgse vreugde was echter van korte duur, want een minuut later bracht Waldyr de partijen op gelijke hoogte. Dit doelpunt bracht een totale ommekeer in de wedstrijd. De Brazilianen liet nu eindelijk fraaie staaltjes van hun voetbalkunde zien, met veel gegoochel en gedribbel. Ondanks dapper verzet van de Tricolores liepen de gasten via Waldyr (twee maal) en Garrincha uit naar de 1-4 eindstand. In de beginjaren van het betaald voetbal was het organiseren van een dergelijk evenement een financieel waagstuk. De komst van Botafogo vergde het destijds enorme bedrag van 33.000 gulden (15.000 euro). Aangezien de entreeprijzen varieerden van 2,50 tot 8 gulden (1,15 tot 3,65 euro) is het wel duidelijk dat Willem II een groot financieel risico liep. Na aftrek van alle kosten bleef de club uiteindelijk zitten met een negatief saldo van 365 gulden (166 euro). Er waren echter maar liefst 18.000 winnaars, want het publiek had geweldig genoten!


Aflevering 91 - Voor de eerste keer periodekampioen

Op Pinkstermaandag 4 juni 1979 herleefden in het Gemeentelijk Sportpark oude tijden. Willem II behaalde op deze warme middag het kampioenschap van de vierde periode in de Eerste divisie via een 2-1 zege op Telstar. Een zwaarbevochten overwinning op de Velsenaren die weliswaar al een periodetitel op zak hadden, maar hun sportieve plicht meer dan vervulden. Na een reeks magere jaren behaalden de Tricolores eindelijk weer eens een succes. En hoewel het periodekampioenschap nog lang geen garantie was voor terugkeer naar de Eredivisie en trainer Henk de Jonge de prestatie van zijn ploeg relativeerde, was het groot feest in het stadion en in de stad. Willem II voetbalde dit seizoen met enthousiasme en bracht dit over op het publiek. Gaandeweg kwamen er steeds meer mensen naar het stadion. Willem II leefde weer in de stad. Ruim 12.000 Tilburgers stonden die 4e juni enthousiast achter ‘hun club’. En opnieuw toonde de ploeg karakter. De 0-1 achterstand werd door treffers van Henk van Rooij en Ton van de Ven omgebogen in een luid bejubelde 2-1 zege. Omringd door fans maakten de Tricolores na het eindsignaal een huldigingstocht langs de goed bezette tribunes om vervolgens in de kleedkamer een polonaise in te zetten. Jarenlang was er geen reden om de champagnefles te ontkurken, maar nu ging de sprankelende wijn gulzig door de kelen. Het periodekampioenschap vormde een geweldig slot van een bijzonder slopend seizoen. Op 17 december 1978 speelde Willem II tegen Eindhoven zijn laatste wedstrijd voor de winterstop. Door de langdurige vorstperiode werd de competitie pas hervat op 18 maart 1979. Die voetballoze periode hield in dat na de hervatting van het seizoen twee tot drie wedstrijden in een week moesten worden gespeeld. Zo kwamen de Tricolores in april zelfs tien keer in actie. Gezien de resultaten in de competitie zou Willem II in de nacompetie niet onder hoeven doen voor de medestrijders Fortuna Sittard, FC Groningen en Telstar. Die vooruitblik werd bewaarheid, want op woensdag 27 juni 1979 zette Willem II de kroon op het werk: promotie naar de Eredivisie. En de geschiedenis herhaalde zich, want opnieuw werd de beslissende zege (3-0) thuis behaald op Telstar.


Aflevering 90 - Zwarte parel Mohamed Sylla blinkt uit in de sneeuw


foto: Mohamed Sylla op 18 oktober 1992 in actie tegen PSV

Medio augustus 1989 arriveren vier Afrikaanse voetballers van USM Libreville uit Gabon bij Willem II voor een stage van een maand. Het is een uitvloeisel van de samenwerkingsovereenkomst tussen beide clubs. Als enige van de vier blijft de jongste van hen, de 18-jarige Mohamed Sylla, na de stage in Tilburg. Een spitsspeler van Guinese origine die voetballen leerde op de stranden. Op 16-jarige leeftijd vertrekt hij naar Gabon en groeit uit tot een fel begeerde speler. Sinds zijn zestiende maakt hij deel uit van het nationale team van Guinee en in 1988 wordt hij in eigen land gekozen tot speler van het jaar. Hij beschikt over een uitstekende techniek, over veel wilskracht en zoals bijna alle donkere voetballers over souplesse en snelheid. Willem II wil hem graag inlijven en is blij dat hij op 20 oktober 1989 een werkvergunning krijgt. Nog diezelfde dag tekent Mohamed een contract en een dag later komt hij al als invaller in het veld tegen FC Den Bosch. Willem II is op dat moment echter een stroef draaiend team en Mohamed beleeft een onopvallend debuut. De integratie bij de Tricolores verloopt overigens vrij gemakkelijk dankzij bestuurslid Jan van Tuijl, bij wie Mohemed woont, en dankzij de steun van de spelers. Scoren gaat hem minder gemakkelijk af. Hij staat zelfs droog tot 23 september 1990, wanneer hij tegen Feyenoord scoort. In zijn tweede seizoen bij de Tricolores laat Mohamed eindelijk zien wat hij waard is en ontpopt hij zich tot de grote attractie die de technische staf van Willem II al zo lang in hem ziet. Bij de supporters is de regelmatig van kapsel wisselende, sierlijke spits populair, hoewel hij de hoge verwachtingen als doelpuntenmachine niet bepaald waar weet te maken. In 163 officiële duels scoort hij 27 keer. Misschien wel zijn beste, maar zeker zijn meest memorabele wedstrijd speelt hij op 5 maart 1995 in Enschede in het Diekman-stadion tegen FC Twente. Al negen opeenvolgende uitwedstrijden tegen de Tukkers is Willem II niet eens tot scoren gekomen. Op die vijfde maart breekt Mohamed de ban. Hij dartelt over het veld en heeft met twee van de drie treffers een groot aandeel in de 0-3 zege van de Tricolores. En dat op een wit veld en in een ijzige sneeuwstorm. Na de wedstrijd verklaart hij dat dit de eerste keer was dat hij sneeuw had gezien! Na zes seizoenen bij Willem II speelt Mohamed nog voor clubs in Griekenland, Schotland, Frankrijk en Tunesië. Na een langdurig ziekbed overlijdt hij op 9 juni 2010 in Marseille op 39-jarige leeftijd aan kanker.


Aflevering 89 - Van ‘excellent performance’ tot valse start in Champions League


foto: 15-09-1999 Champions League Willem II - Spartak Moskou

In september 1999 maakt Willem II zich op voor deelname aan de Champions League. Een sportief hoogtepunt in het bestaan van de club. Een geweldige uitdaging. En hoewel de zilvervloot niet is binnengevaren, houdt de penningmeester aan de deelname ook na aftrek van de (hoge) onkosten toch een aardig douceurtje over. De club doet er alles aan om zo goed mogelijk voor de dag te komen. Een nieuwe lichtinstallatie wordt in gebruik genomen. De verlichtingssterkte gaat van 450 naar 1000 lux. Ook het stadion ondergaat een metamorfose. De reclameborden aan het dak moeten allemaal achter gigantische doeken verdwijnen. Er mag namelijk geen andere reclame-uiting zichtbaar zijn dan die van de sponsors van de Champions League. De club bestelt daartoe in Liverpool 120 doeken van één bij drie meter met daarop de sterren van de Champions League. De regels omtrent reclame-uiting zorgen er ook voor dat de clubblad-redactie met alle, met zorg samengestelde programmaboekjes blijft zitten. Tot verbijstering van de redactie verbiedt de UEFA de verspreiding ervan. De reden: ongeoorloofde reclame. Ook keurt de bond op het laatste moment de 12.000 vlaggen af die aan het publiek zouden worden uitgereikt. Omdat er niet de juiste logo’s op staan. De UEFA heeft nog meer noten op zijn zang. Er moet een gescheiden perstribune komen voor televisiemensen en de schrijvende pers. De stadions moeten er zoveel mogelijk hetzelfde uitzien. Elke wedstrijd moet door minimaal tien camera’s worden geregistreerd en de camera-posities moeten hetzelfde zijn. Willem II voldoet aan alle wensen en tijdens de inspectie twee dagen voor het openingsduel thuis tegen Spartak Moskou spreekt de UEFA al van een ‘excellent performance’. Dat kan van de bond zelf niet gezegd worden. Willem II is van de 32 deelnemers aan het toernooi de club met de minste Europese wedstrijden. Desondanks is de UEFA er niet in geslaagd om de Europese resultaten van de Tricolores in de ‘Official Guide’ correct weer te geven! Met het oog op de Champions League grijpt Willem II dit seizoen (1999-2000) terug op het shirt waarmee de club in de jaren vijftig twee keer landskampioen werd. Een shirt met brede banen: nog maar negen in plaats van de dertien van het vorig seizoen. De metamorfose vanwege de deelname aan de Champions League vertaalt zich het duidelijkst in de merchandising. In de fanshop vliegen de Willem II-attributen als zoete broodjes over de toonbank. Willem II of liever heel Tilburg is klaar voor de start. Het wordt jammer genoeg een valse start. Het regent pijpenstelen en op het doorweekte veld verliest het ‘Hollandse school’-voetbal met 1-3 van het Russische tik-tak-tik-systeem. Een verlies op kwaliteit. Maar de Tricolores zijn wel een ervaring rijker en zorgen elf dagen later in Moskou voor een primeur. Het 1-1 gelijkspel is het eerste punt dat een Nederlandse ploeg op Russische bodem ooit tegen Spartak Moskou haalde!


Aflevering 88 - Cees Robben en het wel en wee van Willem II

Afl 88

Veel oudere mensen in Tilburg zullen bij het horen van de naam Cees Robben ongetwijfeld denken aan de Prent van de Week die vanaf 1970 elke vrijdag in het ’Nieuwsblad van het Zuiden’ verscheen. Tekenaar Robben (1909 – 1988) leverde prenten af die het verhaal vertelden van Tilburgers uit alle lagen van de bevolking, maar wel allemaal hetzelfde Tilburgs dialect sprekend. Hun dagelijks leven werd door Cees in treffende bijschriften becommentarieerd. Hij tekende al vanaf eind jaren dertig. Aanvankelijk alleen als hobby, want het tekenen op zichzelf bracht toentertijd niet genoeg op om een gezin van te onderhouden. In een interview zei hij daarover: ’Brood kun je wel tekenen, maar getekend brood kun je niet eten.’ Toen Cees ging werken bij de Tilburgse Waterleiding Maatschappij, maakte hij daar kennis met ingenieur Arnaud van der Ven. Die was toentertijd tevens hoofdredacteur van ’De Willem II-er’, het clubblad van Willem II. Van der Ven adviseerde hem om zijn tekeningen te publiceren. Ongetwijfeld dacht de hoofdredacteur daarbij ook aan het Willem II-clubblad. En jawel, in het februari-nummer van 1937 verscheen de eerste prent van Cees over de club. Een tekening naar aanleiding van het kampioenschap van de Tricolores in de Tweede klasse B van het District Zuid. Het was de eerste bijdrage uit een reeks van vele met als onderwerp het wel en wee van Willem II. Waaronder echte pareltjes, zoals bijgaande prent over de gelovige duivenmelker wiens hart zowel voor zijn duiven als voor Willem II klopt. Het bijschrift van Robben:

Allerliefste lieve vrouwke
gift men duif ’n extra douwke……
Komt ze nie of heel laot binne
Laot dan Willem II mar winne …… ..


Aflevering 87 - Frank van Straalen: gevleugelde gazelle door blessures getemd


Foto: 17 mei 1988 Frank van Straalen (rechts) in actie tegen FC Groningen


In juli 1985 maakte de 21-jarige Oisterwijker Frank van Straalen de overstap van Longa naar Willem II. Frank gold als een grote belofte en hij maakte bij de Tricolores meteen indruk als snelle en technische linkervleugelaanvaller. Dribbelen, passeren, scoren, het ging de man met het typische loopje – de hoge kont was zo’n beetje zijn handelsmerk – allemaal vrij gemakkelijk af. Hij leek aan het begin te staan van een prachtige carrière. Ernstige blessures zouden echter verhinderen dat hij dit mooie vooruitzicht kon waarmaken. In juni 1986 kwam hij vanwege een meniscusoperatie aan de rechterknie drie maanden aan de kant te staan. Hij knokte zich terug, misschien wel te snel, want in januari 1987 ging het opnieuw fout in diezelfde knie. In maart werd daar kraakbeen uit verwijderd en in juni werd de buitenmeniscus verbeurd verklaard. Hij kreeg van de Tilburgse behandelende chirurg het advies om te stoppen met voetballen op het hoogste niveau. Frank wendde zich vervolgens tot specialisten van het Amsterdams Medisch Centrum en die gaven hem wel hoop om zijn carrière toch nog op hetzelfde niveau voort te zetten. Hun advies luidde: een jaar lang niet voetballen. Hij hield zijn conditie op peil met zwemmen, fietsen en krachttraining. In oktober 1987 pakte hij de looptraining weer op. Eerder dan verwacht mocht hij weer voluit voetballen. Op 1 februari 1988 vierde hij tegen Haarlem zijn rentree en gaf die extra glans met een doelpunt via een fraaie lob. Deze treffer maakte zowel bij Frank als bij het hele Tilburgse kamp veel emotie los. Hij was weer de dartele linkerspits die de ene na de andere tegenstander dolde. In de ogen van trainer Piet de Visser zelfs de technisch meest begaafde linkerspits van Nederland. Het noodlot zou hem echter blijven achtervolgen. In de thuiswedstrijd tegen Ajax op 18 december 1988 verstapte hij zich op een graspol en scheurde daarbij de kruisband van zijn linkerknie. Frank kwam in september 1989 voor de derde keer terug. Maar zijn oude niveau zou hij niet meer halen. Op 17 februari 1990 speelde hij zijn 84e en laatste wedstrijd voor de Tricolores. Hij werd even verhuurd aan VVV-Venlo en speelde nog drie seizoenen bij RBC-Roosendaal waar hij in 1993 zijn carrière in het betaald voetbal afsloot..


Aflevering 86 - Willem II verslaat “onoverwinnelijk” Ajax


Foto: De treffer van Henry van der Vegt

Op 3 december 1995 staat de competitiewedstrijd Willem II – Ajax op het programma, maar een politiestaking gooit roet in het eten. Twee dagen voor de wedstrijd moet burgemeester Brokx tot een afgelasting besluiten. Willem II blijft met broodjes, erwtensoep en een kater zitten. Op 14 januari 1996 vindt de wedstrijd eindelijk plaats. Een bijzonder duel, want de Amsterdammers zijn inmiddels al 52 competitiewedstrijden ongeslagen gebleven. Opmerkingen onder de Tilburgse supporters dat Willem II wel een eind zal maken aan deze reeks worden met hoongelach beantwoord. Het ziet er namelijk niet naar uit dat de Tricolores voor een stunt kunnen zorgen. Behalve op Bogers en Smits (beiden geschorst) kan trainer Theo de Jong ook geen beroep doen op De Gier, Van Hintum, Jansen, Kolkka en Stewart. Begrijpelijk stuurt hij een elftal met een verdedigend concept het veld in. Maar Willem II put juist kracht uit zijn beperkingen. En hoewel Ajax bijna voortdurend op de helft van Willem II te vinden is, blijft het aantal kansen voor de Amsterdammers beperkt. Tien minuten na rust staat de wedstrijd op zijn kop en gaat de Willem II-aanhang uit zijn dak. Henry van der Vegt haalt uit en via het lichaam van Frank de Boer belandt de bal achter de kansloze Van der Sar in het Ajax-doel. Mede dankzij Jimmy van Fessem onder de lat en een engeltje er bovenop bezwijkt Willem II niet onder de druk waarmee Ajax de thuisclub aan het wankelen brengt. Met een polonaise op het veld wordt de sensationele 1-0 overwinning gevierd. Helaas werpt diezelfde dag nog het vertrek van Jean-Paul van Gastel naar Feyenoord een schaduw over de historische zege. Later in de week verhuist ook Jaap Stam nog naar PSV. Hun droom - een transfer naar een topclub - gaat in vervulling. Die van Willem II - een hoge eindklassering - spat uiteen.


Aflevering 85 - Voetbalderby met wieleromlijsting


Op zaterdag 22 oktober 1983 vindt in het Gemeentelijk Sportpark de Brabantse derby plaats tussen Willem II en FC Den Bosch. Er wordt deze avond een record gevestigd. Niet door spelers of vanwege het aantal toeschouwers, maar door ….. wielrenners! De zo verfoeide sintelbaan in het stadion is het decor voor een wielerprogramma. Om 18.00 uur bekampen de Brabantse profrenners Bert Oosterbosch, Gerry van Gerwen en de gebroeders Piet en Fons van Katwijk elkaar in een mini-achtervolgingstoernooi. Oosterbosch zegeviert. Vervolgens komen de deelnemers aan de Penaltybokaal in het veld voor hun strijd. Vandaag voorafgaand aan de voetbalwedstrijd, want na het penalty-schieten komen de vier renners gezamenlijk in de baan voor een afvalrace. Die wordt gewonnen door Van Gerwen. Het aangename voorprogramma krijgt voor de 8500 kijkers helaas geen vervolg op het veld. De schaakstukken van het Interpolistoernooi blijken deze avond tijdelijk verplaatst naar het Gemeentelijk Sportpark. De eerste helft van de derby verloopt zonder enige opwinding en zonder treffers. Gelukkig valt er onder de rust meer te genieten, want de wielrenners komen weer in actie. Van Gerwen en Oosterbosch rijden een ronde met vliegende start over de sintelbaan van 400 meter. Het doel is het vestigen van het baanrecord. Van Gerwen is met een tijd van 32,2 seconden precies één seconde sneller dan Oosterbosch. Als algemeen winnaar van dit wielerspektakel ontvangt Gerry van Gerwen uit handen van Willem II-bestuurslid en mede-organisator George Pladet een bokaal. En de derby? Tot genoegen van de Willem II-aanhang wordt het geen bloedeloze remise, maar doorbreekt Wanny van Gils een kwartier voor tijd de patstelling. Met zijn treffer bezorgt hij de Tricolores de 1-0 winst. Belangrijkste conclusie op deze avond: toch wel fijn zo’n sintelbaan langs de lijn!


Aflevering 84 - Willem II in 1965. Totale kostprijs: 84.000 gulden


V.l.n.r.: Otto Methorst, Rini Mettes, Willy Senders, Hans Kuypers, Frie Nouwens, Jan van Daal, Henk Vriens, Wil van Lee, Jan Brooijmans, Cor Stolzenbach, Piet Timmermans, Nico van Turnhout, Bennie Bartelink, Christ van der Heijden.  

In 1965 doet het weekblad “Revue” zijn voetbalminnende lezers wekelijks een plezier met een grote (94 × 35 cm.) uitklapfoto van een elftal uit de Eredivisie. Eind september is het pas gepromoveerde Willem II aan de beurt. Thuis zijn we niet geabonneerd op “Revue”, maar een oom en tante wel en zo komt het, dat ook mijn slaapkamer vol komt te hangen met deze fraaie kleurenposters. Dierbare herinneringen komen boven, wanneer ik jaren later de poster van Willem II weer terugzie. Was toentertijd de elftalfoto voor mij het belangrijkste, nu is ook de begeleidende tekst interessant. Alleen de kop al: “Willem II totale kostprijs slechts 84.000 gulden.” In euro’s welgeteld …… 38.182. Toegegeven, de transferbedragen waren toentertijd peanuts vergeleken met de haast belachelijke bedragen van nu. Maar dan nog is een bedrag van 84.000 gulden dat is betaald aan aankopen voor een heel team, zowel lach- als meelijwekkend. “Revue” vermeldt: “ Elke tegenstander die Willem II in de Eredivisie ontmoet, heeft minstens één speler die meer heeft gekost dan het Willem II-team. Maar dat is voor trainer Jaap van der Leck geenszins verontrustend. Een grote stimulans daarentegen.” Van der Leck had het fiat van het bestuur nodig wat het te besteden bedrag betreft, maar voor de rest had hij vrij mandaat. Hij formeert een basisteam bestaande uit zeven aankopen aangevuld met vier spelers uit de eigen Willem II-jeugd. Totale kostprijs: 84.000 gulden. Het devies luidt: handhaving. Maar met attractief voetbal en veel spelvreugde binnen de ploeg eindigt promovendus Willem II in het seizoen 1965-1966 zelfs op een keurige 10e plaats.


Aflevering 83 - Arthur Hoyer: van huurling tot bijna onmisbare schakel


In augustus 1979 komt PSV’er Arthur Hoyer op uitleenbasis naar het pas gepromoveerde Willem II. Aanvankelijk houdt de sterk spelende Ton van de Ven de jonge, Bossche middenvelder nog uit de basis. Maar als Van de Ven pittig geblesseerd raakt, ligt voor Arthur de weg naar de hoofdmacht vrij. Hij grijpt zijn kans, wordt na een jaar door Willem II gekocht en groeit uit tot een bijna onmisbare schakel. Een specifieke speler met een goede koptechniek en een prima schot in beide benen. Op de aanval ingesteld en zeer doelgericht vanuit het middenveld de diepte induikend. Alleen zijn positiespel zonder bal is niet altijd even sterk. Hij wil soms te gehaast richting het doel. “Specifiek” voor Arthur is ook het blessureleed. Een medisch specialist verzekerde hem dat hij altijd een blessuregevoelige speler zou blijven. Dat was al wat netter gezegd dan de bewoording van diens assistent: “Als je doorgaat met topvoetbal, kun je in een rolstoel terecht komen.” Het spierstelsel van Arthur is van dien aard dat zijn knieën geen overbelasting kunnen verdragen. Hij wil zich elke wedstrijd voor honderd procent geven en speelt daarom altijd met een knieband om de linker- of rechterknie. Niettemin speelt de gedreven en regelmatig scorende middenvelder voor de Tricolores 119 officiële wedstrijden en scoort daarin 27 keer. In zijn vierde en laatste seizoen (1982-1983) wordt hij zelfs clubtopscorer met 10 doelpunten. Geen wonder dat meedere clubs hem graag willen inlijven. Hij kiest voor Fortuna Sittard. Na zijn succesvolle carrière komt Arthur gelukkig niet terecht in een rolstoel, zoals die medicus voorzag. Integendeel, zowel eigenaar Arthur als zijn Bossche cafetaria zijn ”goed lopend”!


Aflevering 82 - Toon Nelemans, de koning van de assist


Een beeld uit het Gemeentelijk Sportpark in Tilburg, begin jaren tachtig. Op een vlagsignaal van de grensrechter krijgt “Toontje” Nelemans, de linksbuiten van Willem II, een vrije trap toegewezen. Hij aait “de grens” even over zijn bol, legt de bal goed en schiet hem vervolgens in de korte hoek binnen. Typisch een actie van Nelemans, publieksspeler bij uitstek. Toon – snor, shirt uit de broek – was een vrijbuiter, die vond dat je als speler het publiek moest vermaken. Een hangende linksbuiten die iemand met loopvermogen om zich heen moest hebben die het verdedigende werk voor hem opknapte. Toon was sterk aan de bal, overzag het spel in één oogopslag en had een goede voorzet. Spitsen als Rob McDonald en Henk van Rooij boerden bij Willem II goed door de voorzetten van Toon, die in het seizoen 1981-1982 zelfs schaduwschutter van de Eredivisie werd: de man met de meeste assists. Een knappe prestatie, omdat de Willem II-aanvalslinie toentertijd per wedstrijd niet al te vaak op de helft van de tegenstander kwam. Iedere pass moest dus goed zijn en dat was Toon wel toevertrouwd. Evenals trouwens het nemen van strafschoppen. Na het vertrek van Johan Havermans was Toon bij Willem II de specialist. Voor trainers kon hij wel eens moeilijk zijn. Hij stak zijn mening namelijk niet onder stoelen of banken. Hij zei waar het op stond en dat leverde wel eens problemen op. Zijn zwakke punt was meeverdedigen. Dat compenseerde de trainer door een loopwonder zoals bijvoorbeeld Clemens Bastiaansen bij hem in de buurt te zetten.Toon speelde tussen 1977 en 1984 voor de Tricolores 161 wedstrijden en scoorde daarin 29 maal. Op de vraag van een journalist of hij alles uit zijn carrière als voetballer gehaald heeft, antwoordde Toon eens – overigens zonder wrok of frustratie - : ”Iedereen is er beter van geworden, behalve ikzelf!”


Aflevering 81 - Johan Cruyff speelt dubbelrol voor Willem II

Op zaterdag 6 februari 1982 vindt op de Heuvel in Tilburg een manifestatie plaats om de gemeenteraad ervan te overtuigen dat het noodlijdende Willem II wel degelijk bestaansrecht heeft. En ook om diezelfde raad te bewegen om met een subsidie over de brug te komen en zo Willem II te redden voor het betaalde voetbal. Niemand minder dan Johan Cruijff staat die dag voor Willem II op de bres. Voor enkele duizenden Tilburgers bekent hij in zijn toespraak dat hij ontzettend veel te danken heeft aan de bedrijfstak betaald voetbal en dat hij er daarom ook voor wil opkomen. Hij refereert verder aan de rijke historie van de Tricolores en benadrukt dat clubs als Willem II niet kunnen verdwijnen. Dat zou nadelig werken voor het hele betaalde voetbal, aldus het gratis optredende fenomeen, wiens naam vervolgens massaal wordt gescandeerd. Willem II-sympathisanten proberen deze middag een niet te veronachtzamen hoeveelheid handtekeningen te verzamelen om die aan de lokale politici te overhandigen. Uiteindelijk verzamelen ze zo’n 15.000 krabbels, waarvan de meeste ongetwijfeld tijdens de speech van Cruijff die het hoogtepunt vormt van de manifestatie. Het medeleven van de Ajacied met het tobbende Willem II is tamelijk uniek. Een dag later staat voor de competitie in de Eredivisie de wedstrijd Ajax – Willem II op het programma. En ook in Amsterdam is er een hoofdrol weggelegd voor Cruijff. Met twee knappe doelpunten draagt “Nummer 14” bij tot de 4-1 nederlaag voor de Tricolores. Tja, mededogen met armlastige collega’s in het betaalde voetbal kan natuurlijk niet blijven duren!