Uit de oude doos: aflevering 21 - 40

Aflevering 40 - De eerste zevenklapper: wie kent 'm nog?

Toen Willem II op 27 november 2011 met 0-7 won bij Helmond Sport, noteerde de Brabantse pers dat deze monsterscore een evenaring was van het clubrecord van Willem II. Jammer genoeg werd er niet bij vermeld waar, wanneer en tegen wie dit record werd gevestigd. Hoogste tijd dus voor een terugblik. Op zondag 15 september 1963 staat in de Eerste divisie de competitiewedstrijd Enschedese Boys – Willem II op het programma. Maar liefst 6000 toeschouwers zijn op het duel afgekomen. In de vorige thuiswedstrijd legde Enschedese Boys het Venlose VVV met maar liefst 8-0 op de pijnbank. Mede daarom gaan de Enschedese supporters er ook vandaag eens goed voor zitten. Ze komen echter bedrogen uit. Hun favorieten worden door Willem II met 0-7 vermorzeld door drie treffers van Coy Koopal, twee van Jan Boor en twee van Frits Louer. En dat terwijl de ruststand pas 0-1 was en ook nog tegen de verhouding in. Het Willem II-team deze middag: (doel) Dijckmans, (achter) Verwijst, Brooijmans (midden) Walhout, Vriens, Van Elderen, (voor) Druijts, Boor, Koopal, Van Daal (30’ Timmermans), Louer. Bij een evenaring van een record blijft toch altijd de vraag welke prestatie nou de betere was. Wel, het Willem II-team van 1963 moest het negentig minuten lang opnemen tegen elf Boys, terwijl de Tricolores van 2011 twee Helmonders (al vóór rust) met rood zagen vertrekken. Dus...??!!


Aflevering 39 - Periodetitel: magisch woord in eerste divisie

Sinds 31 mei 1987 kwam het woord “periodetitel” niet meer voor in het vocabulaire van Willem II. De Tricolores hadden die dag de eerste divisie verlaten om er hopelijk niet meer in terug te keren. Maar de wens is niet altijd de vader van de gedachte. Per 1 mei 2011, toen we het laatste duwtje uit de eredivisie kregen, is het woord toch weer in Willem II’s woordenlijst opgenomen. Sterker nog, hopelijk komt het dit seizoen nog in zwang ook. Want menig Willem II-supporter herinnert zich bijvoorbeeld de 21e december 1985. Willem II vierde sinds lange tijd weer een feestje, want de Tricolores hadden de tweede periodetitel in de eerste divisie binnengehaald via een karige 1-0 zege op DS ’79. Middenvelder Winnie Haatrecht maakte pas in de 71e minuut een einde aan de spanning waaronder het merendeel van de 6600 kijkers in Tilburg gebukt ging. De matchwinner ging na afloop op de schouders en in de tot feestzaal omgetoverde kleedkamer vloeide de champagne rijkelijk. Sfeervolle taferelen na een uiterst moeizaam verlopen laatste aktie die Willem II uiteindelijk de periodetitel opleverde en de spelers een extraatje van 1000 gulden (ruim 450 euro) de man. Wat zou het leuk zijn om ook in het huidige seizoen zulke taferelen mee te maken!


Aflevering 38 - De eerste zwarte voetballer

In het tweede deel van de jaren vijftig kwam de eerste lichting Surinaamse spelers het betaald voetbal in Nederland een kleurrijk accent geven. Het Utrechtse Elinkwijk was met vijf Surinamers (onder wie Michel Kruin en Humphrey Mijnals) trendsetter. Maar het zou wel eens kunnen zijn dat ons eigen Willem II de eerste club was in ons land met een donkere speler in haar gelederen. In 1898 vestigde de familie Ambagtsheer - Cremer zich vanuit Zwolle in Tilburg. Tegelijk met hen kwam Constant Cremer mee, een in 1886 in de Congo geboren jongen, die in de wandeling ook wel Jimmy werd genoemd. In Tilburg ging hij voetballen bij Willem II en daarmee was hij de eerste zwarte speler bij de club. Constant, die in het jubileumboek “Willem II Veertig Jaar” dat in 1936 verscheen, oneerbiedig aangeduid werd als ‘de nikker die aan de Centrale Werkplaats werkzaam was’, maakte van het seizoen 1902-1903 tot en met het seizoen 1906-1907 deel uit van de Willem II-selectie. Of Constant Cremer niet alleen bij Willem II maar in ons hele land de eerste zwarte speler was, daarover verkeert de voetbalwereld in het ongewisse. Maar dat Willem II in het begin van de vorige eeuw met deze donkere speler in het eerste elftal zijn tijd ver vooruit was, is een zekerheid!


Aflevering 37 - De overeenkomst tussen Coy Koopal en John Feskens

Leg aan honderd Willem II-supporters de vraag voor: ‘Wat is de overeenkomst tussen Coy Koopal en John Feskens?’ Er zullen vrij vlot diverse antwoorden volgen die refereren aan het aantal wedstrijden en doelpunten van de twee of aan beider inzet tijdens wedstrijden. En die antwoorden kunnen allemaal als juist worden aangemerkt. Voeg echter aan de vraagstelling toe dat je een overeenkomst zoekt waarbij de rol van de beide Willem II-coryfeeën vrij passief was, dan zal er lang worden nagedacht en het zou een grote verrassing zijn als één van die honderd supporters het juiste antwoord weet te geven. En dat is? Voor beide populaire spelers werd in hun Willem II-periode een fanclub in het leven geroepen! Voor Coy in 1961 en voor John in 1983. En de leden daarvan lieten zich tijdens wedstrijden niet onbetuigd!


Aflevering 36 - Hans Vincent in top 10 van snelle goals

Op 16 oktober 2011 scoorde middenvelder Tjaronn Chery na 9 seconden voor zijn club ADO Den Haag. En jawel, natuurlijk werd links en rechts de vraag gesteld of dit het snelste doelpunt was in de historie van de eredivisie. Nee dus, want op 20 maart 1982 scoorde NAC-speler Koos Waslander (“Rooie Koos”) al na 8 seconden voor de Bredanaars in de wedstrijd tegen PEC Zwolle. Een record voor de eredivisie. Maar… niet voor het betaald voetbal, want op 28 januari 1968 was Kees van Ierssel van Baronie al na 7 seconden doeltreffend tegen De Graafschap. Het betrof hier een wedstrijd in de toenmalige Tweede Divisie. Vreemd genoeg echter wordt wel Koos maar niet Kees van stal gehaald als er weer eens snel gescoord wordt. In de vaderlandse top 10 van snelle goals is ook Willem II vertegenwoordigd. Op 6 oktober 1991 in de wedstrijd Sparta – Willem II pegelde Hans Vincent (foto) na 12 seconden de bal achter Sparta-doelman Edward Metgod en vestigde daarmee een clubrecord. Baas boven baas bij de snelle goals wereldwijd is de Rus Mikhail Osinov. Die scoorde op 11 september 2011 al na 3 seconden de openingstreffer voor zijn werkgever Mitos in de Russische derde klasse. Een record dat - voor de twijfelaars - te zien is op internet en dat waarschijnlijk alleen te verbeteren is door……. Lucky Luke!

 


Aflevering 35 - De tranen van Sami Hyypiä

In december 1995 nam Willem II van het Finse MyPa 47 een lange, fysiek sterke verdediger over: Sami Hyypiä. Deze Finse international groeide uit tot de rots in de branding in het centrum van de Willem II-verdediging. Op het oog een stoere bink, maar in werkelijkheid een gevoelige, zachtaardige jongen. Toen Willem II zich op 16 mei 1999 in de uitwedstrijd tegen Cambuur Leeuwarden plaatste voor deelname aan de Champions League, vertelde Hyypiä zeer geëmotioneerd dat hij er in dat toernooi niet bij zou zijn. Hij had namelijk een contract ondertekend bij de Engelse topclub Liverpool. Sami had het er maar moeilijk mee. En een week later, op 23 mei in de laatste competitiewedstrijd thuis tegen FC Twente, liet hij zijn emoties opnieuw de vrije loop. In het uitverkochte Willem II Stadion kreeg hij bij een 1-0 voorsprong voor de Tricolores drie minuten voor tijd een publiekswissel. Geëmotioneerd maakte hij op de schouders van zijn ploeggenoten een ereronde in het stadion. De supporters brachten hem hun gebruikelijke ode: “Huupie-a-jee, Huupie-a-joho.” En alsof het team zijn onmisbaarheid nog eens wilde onderstrepen, gaven de Tricolores tijdens zijn afwezigheid de 1-0 voorsprong uit handen en leden met 1-2 zelfs de eerste nederlaag in het jaar 1999.


Aflevering 34 - Een zevenklapper als clubrecord

In de historie van Willem II hebben twee spelers het gepresteerd om in één wedstrijd maar liefst zeven keer het net van de tegenpartij te vinden. De eerste was Janus van Heeswijk. Op 17 januari 1915 won Willem II met 1-10 de competitiewedstrijd bij Helmond. In dit duel nam Janus zeven treffers voor zijn rekening. Op dat moment een clubrecord.

Het duurde tot 20 augustus 1994 voordat een Willem II-speler deze prestatie evenaarde. Die dag speelden de Tricolores voor de KNVB-beker (destijds Amstel Cup geheten) tegen stadgenoot Longa en wonnen met maar liefst 11-0. Hans van Arum wist in dat duel de arme Longa-doelman Seebregts zeven keer te verschalken. De evenaring van het clubrecord was die dag overigens niet het enige bijzondere feit. Nooit eerder namelijk reikte Willem II in het betaalde voetbal in een competitie- of bekerduel tot dubbele cijfers. Tegen Rigtersbleek (13 februari 1955) en SC Cambuur (7 mei 1978) bleef de teller op 8-3 steken. Records houden vaak lang stand, maar... ze zijn er om verbeterd te worden!

 

 

Aflevering 33 - Verlangen naar een derby

Nu Willem II in de Jupiler League speelt, zijn we als supporters verstoken van een derby. Voor velen een hard gelach, een gemis. Hoe anders was dat in vroegere jaren. Toen hadden we streekgenoot NAC niet eens nodig om van een derby te spreken. De duels tegen stadgenoten Longa, NOAD en RKTVV waren de beladen wedstrijden, de stadsderby’s die in Tilburg heel wat los maakten.

 Foto: 3 mei 1959: Willem II - NOAD 1-2

Derby’s tegen NOAD:
De eerste was op 20 oktober 1918 NOAD – Willem II 0-4. Willem II en NOAD speelden 69 keer tegen elkaar (63 competitie-, 2 promotie/degradatie- en 4 bekerduels). De score van Willem II : 33 × winst, 14 × gelijkspel en 22 × verlies. 


Derby’s tegen Longa: 
De eerste was op 30 oktober 1927 Longa – Willem II 0-1. Willem II en Longa speelden 45 keer elkaar (42 competitie- en 3 bekerduels). De score van Willem II : 23 × winst, 9 × gelijkspel en 13 × verlies.

Derby’s tegen RKTVV:
De eerste was op 30 december 1945 RKTVV – Willem II 0-5. Willem II en RKTVV speelden 6 keer tegen elkaar (4 competitie- en 2 bekerduels). De score van Willem II : 5 × winst en 1 × verlies.

Een stadsderby zit er niet meer in, maar wie weet worden we in het bekertoernooi aan NAC of RKC gekoppeld. We kijken er nu al naar uit!


Aflevering 32 - Verwarring leidt tot naamsverandering

Op 24 november 1971 gaat de ledenvergadering van Willem II akkoord met een nieuw structuurplan. Dit plan houdt onder andere in dat de club van naam verandert. Op 11 april 1972 komt de koninklijke goedkeuring af voor de nieuwe verenigingsvorm. De club heet voortaan officieel Sportclub Tilburg / Willem II. De afdeling betaald voetbal komt uit onder de naam Sportclub Tilburg, afgekort tot S.C. Tilburg. De afdeling amateurvoetbal die bij de Sportclub Tilburg is aangesloten, zal uitkomen onder de naam Willem II. Na een paar maanden blijkt dat er nogal eens spraakverwarring is rond de naam van de Tilburgse club. De een heeft het over S.C. Tilburg, de ander over Willem II en sommigen zelfs over FC Tilburg. Buitenstaanders krijgen de indruk dat er over twee verschillende clubs wordt gesproken. Bovendien blijkt de naam Sportclub Tilburg / Willem II voor de KNVB onpraktisch in het gebruik, zoals in de standenlijsten, programma’s en vooral op het formulier van de sporttoto. Daarom geeft de KNVB op 13 november 1972 de club zijn oude, vertrouwde naam terug: Willem II. Op 10 oktober 1973 legt het bestuur aan de leden een statutenwijziging voor waarin onder andere wordt voorgesteld de naam van de club te veranderen in Sportclub Tilburg - Willem II, afgekort tot S.C.T. Willem II. Een wijziging waarmee de leden akkoord gaan. Niet zo verwonderlijk, want in de volksmond was het altijd al en bleef het ook: …”Willem II”.

 


Aflevering 31 - Herovering Eredivisieschap zoals in 1958?

Wanneer een club degradeert, zijn de eerste woorden nadat de teleurstelling is weggeslikt: “Volgend jaar komen wij terug”. Natuurlijk is de wens dan de vader van de gedachte. Beter is te zeggen: “We gaan een goed team bouwen”. Dat waren niet alleen de woorden van het Willem II-bestuur bij de eerste degradatie in het betaalde voetbal in 1957, maar het bestuur voegde ook de daad bij het woord. Er werd een goed team gesmeed en een jaar later al was Willem II terug in de eredivisie. Een prestatie van formaat, want bij degradatie van een vereniging hoor je bijna altijd: “Voorlopig is het afgelopen”. Het is moeilijk om de kracht op te brengen flink door de zure appel heen te bijten. In het seizoen 1957-1958 bleek Willem II krachtig genoeg, al ging de weg terug naar de eredivisie gepaard met ups en downs.
De afgelopen twee maanden hoorde je Willem II-supporters nogal eens zeggen: “Onze club hoort qua traditie en historie in de hoogste afdeling thuis.” Dat is natuurlijk niet juist. Men hoort in de top thuis, als men goed voetbalt, alle traditie en historie ten spijt. Hopelijk bewijst het Willem II-team van het seizoen 2011-2012 net als het team van 1957-1958 qua voetbalkunde in de eredivisie thuis te horen. Dan kan de club – wie weet volgend jaar al – een roemvolle bladzijde aan zijn rijke voetbalhistorie toevoegen!


Foto: Willem II seizoen 1957-1958
 


Aflevering 30 - Reünie Oud-Willem II, feest der herkenning

Op zaterdagmiddag 6 april 2002 verzorgde het pas opgerichte comité Oud-Willem II een reünie. Zo’n 90 oud-Willem II’ers (spelers, trainers, bestuursleden) genoten van een gezellig samenzijn. Aan gespreksstof geen gebrek! Met een hapje en een drankje en een maaltijd met goed belegde broodjes kwam ook de inwendige mens niets tekort. Na de maaltijd was het tijd voor een onderling partijtje tussen de teams van de coaches Henk Wullems en Hans Verel. Na deze wedstrijd (2-2) kwam het voltallige gezelschap oudgedienden weer bijeen, waarna men gezamenlijk op de tribune de wedstrijd tussen Willem II en Fortuna Sittard (3-0) bijwoonde. In de juiste stemming werd hierna deze geslaagde bijeenkomst binnen tot in de late uurtjes voortgezet

 


 

Aflevering 29 - Willem II vernedert het Nederlands elftal

Op 18 maart 1923 was Willem II voor het eerst de sparring-partner van het Nederlands elftal. In het Olympisch Stadion in Amsterdam zagen 25.000 (!) toeschouwers hoe de Tricolores Oranje op een 1-1 gelijkspel hielden. Op 9 oktober 1980 was Willem II opnieuw uitverkoren om als sparring-partner te fungeren in een oefenwedstrijd tegen de Oranje-kandidaten. Nu zonder publiek op het Sportcentrum in Zeist. De wedstrijd gold als laatste voorbereiding op de interland tegen West-Duitsland. Maar wat gebeurde... het slachtoffer knoopte als overwinnaar de bokshandschoenen los! Het werd 1-2 voor Willem II dat een ruimere overwinning had behaald als scheidsrechter De Munnik zich het lot van het tobbende Oranje (met in de gelederen Willem II’er Toine van Mierlo) niet had aangetrokken en de Tricolores zelf iets minder lankmoedig met de kansen waren omgesprongen. De Munnik onthield Willem II een strafschop en liet langer doorspelen, maar het mocht de mannen van bondscoach Zwartkruis niet baten.

Scoreverloop: Raeven (0-1), Brocken (0-2), Vreijssen (strafschop 1-2).

Nederland: Van Breukelen, Wijnstekers, Brandts (Spelbos), Metgod, Wildschut, W.v.d.Kerkhof, (Vreijssen),  Peters, Molenaar (Vermeulen), Jonker, Van Mierlo, Tol.

Willem II: Verkerk, Hoyer (Cosic), Roemgens, Huybregts, Havermans, Calderwood, Van Gestel, Van de Ven, Brocken, Raeven, Nelemans (Van Bijsterveld).
 


Aflevering 28 - Uithuilen, opnieuw beginnen en…. terugkomen!

De degradatie van Willem II in het seizoen 2010-2011 was de vijfde van de club in het betaalde voetbal. Een overzicht.
Seizoen      Wedstrijden | Winst | Gelijk | Verlies | Punten | Doelsaldo
1956-’57             34             8              6           20          22          59-79
1962-’63             30             7              8           15          22          53-68
1966-’67             34             2              9           23          13          27-80
1983-’84             34             5              6           23          16          27-34
2010-’11*            34             3              6          25           15          37-98 
(*Met ingang van seizoen 1995-1996 levert een overwinning geen 2 maar 3 punten op.)

Willem II slaagde er steeds in om op het hoogste niveau terug te keren. In 1957 al na 1 jaar, in 1965 na 2 jaar, in 1979 na 12 jaar en in 1987 na 3 jaar. De Tricolores vestigden in het seizoen 2010-2011 jammergenoeg enkele negatieve clubrecords. Maar Willem II is in elk geval niet de slechtste degradant uit de historie van het betaalde voetbal. In het seizoen 1961-1962 degradeerde EBOH naar de toenmalige Tweede divisie met de cijfers: 34, 1, 3, 30, 5, 29-131.
En wat de Eredivisie betreft spant RBC de kroon. De Roosendalers degradeerden in het seizoen 2005-2006 met de cijfers: 34, 1, 6, 27, 9, 22-90.
Die gifbeker is dus gelukkig aan Willem II voorbijgegaan!
 


Aflevering 27 - Twee dure busreizen in een week

Op 20 november 1960 reisde Willem II naar Alkmaar om daar de gelijknamige club uit de kaasstad te bekampen. Het werd een reis met haperingen. Men nam eerst de trein naar Amsterdam en vandaar ging men per bus naar Alkmaar. In Zaandam raakten een Citroën 2CV (een zogenaamd ‘lelijk eendje’) en de bus elkaar even. De botsing was zo zacht dat niemand het gemerkt had. In Wormerveer stond de rijkspolitie echter op de weg. De bus moest stoppen. Men moest wachten op de politie van Zaandam. Het was inmiddels al kwart over een geworden en de aanvangstijd van de wedstrijd was twee uur, zoals toentertijd in het westen gebruikelijk was. Men dacht er al over om taxi’s te huren, toen er enkelen op het idee kwamen om te gaan liften. En met succes! Trainer Müller kon met acht spelers in een Volkswagenbusje stappen. De bestuurder was op weg om… de wedstrijd Alkmaar – Willem II te gaan zien. De andere spelers kregen ook snel een lift. En zo stond Willem II dan om twee uur klaar om de victorie uit Alkmaar weg te slepen: 1-2 via twee treffers van Piet Timmermans. Precies een week later reisde het tweede elftal van Willem II welgemoed naar Delft, omdat medegedeeld was dat het veld van DHC bespeelbaar was. Bij aankomst bleek dat echter niet het geval te zijn. En dus moest men rechtsomkeert maken. Met een beschadigde bus, want op de heenreis had de Tilburgse bus een aanrijding gehad met een personenwagen. Alle spelers kwamen met de schrik vrij. Een geluk bij een ongeluk!
 


Aflevering 26 - Voor het eerst met shirtreclame

Het nieuwe bestuur van Willem II dat op 7 september 1982 aantrad en dat in de volksmond smalend ‘het hockeybestuur’ werd genoemd, gaf al na twee weken zijn visitekaartje af. Op 21 september 1982 werd namelijk de sponsorovereenkomst getekend tussen het Tilburgse bedrijf Tempofoon BV (importeur van Sansui geluidsapparatuur) en Willem II. De overeenkomst werd aangegaan voor twee seizoenen. Vanaf 3 oktober 1982 droegen de Tricolores een shirt met reclame. Om potentiële –kleinere- steunverleners in deze voor Willem II financieel moeilijke tijden niet kopschuw te maken, koos het bestuur van Willem II ervoor om het bedrag dat met de overeenkomst gemoeid was niet bekend te maken. Men sprak van ‘een goed landelijk gemiddelde’ (tussen de 100.000 en 200.000 gulden = tussen de 45.500 en 91.000 euro) en ‘een reëel contract om trots op te zijn.’ Directeur A.Proos van Tempofoon gaf echter als indicatie dat het bedrag ‘in dezelfde orde van grootte lag als dat van FC Groningen’ (± 300.000 gulden = 135.000 euro).Op 3 oktober trad Willem II thuis tegen Feyenoord aan in .….. gifgroene shirts met de opdruk Sansui. De winst (0-2) ging die zondagmiddag weliswaar naar Rotterdam, maar die woog niet op tegen de klapper die het voortvarende Willem II-bestuur gemaakt had. En de shirts? Die werden gelukkig weer rood-wit-blauw.


Aflevering 25 - Kevin Maddock alias John Kevin

Op 24 juli 1985 speelt Willem II in Sas van Gent een oefenwedstrijd tegen de plaatselijke trots Corn Boys en wint met 1-15. Een van de Tilburgse doelpunten komt op naam van de onbekende nieuweling John Kevin. Een week later oefenen de Tricolores in Tilburg tegen Broekhoven. Kevin blijft geblesseerd aan de kant, maar tekende enkele uren eerder onder zijn ware naam Kevin Maddock een éénjarig contract bij Willem II. Deed de club aan volksverlakkerij? Nee, het bestuur en trainer Piet de Visser hadden met een valse naam enkele Engelse concurrenten om de tuin geleid. De 26-jarige Maddock, alias Kevin, sleet de afgelopen negen jaar bij de Engelse marine en mocht als beroepsmilitair in Engeland geen profcontract tekenen. Hij kwam uit voor de non-leagueclub Roadsee uit Southampton. In 1985 trok hij zijn marinierspak uit in de hoop nog wat centen te verdienen als beroepsvoetballer. Hij werd opgespoord door voormalig Sparta-trainer Bill Thompson, een van de “handlangers” die Piet de Visser in Engeland had ingeschakeld. De Visser was zeer in zijn nopjes met zijn nieuwe spits. 'Een buil kan Willem II zich niet aan hem vallen, want hij is transfervrij. Maar ik presenteer hem niet als een ster', zei hij. Tot een ster zou Maddock in Tilburg wel uitgroeien met 57 doelpunten in 105 officiële wedstrijden..


Aflevering 24 - Wim Hofkens: via Willem II ‘s voetbalinternaat naar Europese top

Op 11 november 1974 debuteerde Wim Hofkens in het eerste elftal van Willem II. De talentvolle middenvelder was op dat moment 16 jaar 7 maanden en 21 dagen oud en is tot op heden bij Willem II de jongste ingezette speler in het betaalde voetbal. Hij was een product van het voetbalinternaat dat trainer Jan Brouwer in de vroege jaren ’70 bij Willem II opzette. Wim bleef de Tricolores twee seizoenen trouw, totdat in 1976 de Belgische topper SK Beveren aanklopte. In die tijd gold België nog als het beloofde land voor de Nederlandse voetballer. Het noodlijdende Willem II had het geld hard nodig en dus werd Wim verkocht. Bij Beveren speelde hij in de Europa Cup II (voor bekerwinnaars) tegen Inter Milan een van zijn beste wedstrijden ooit. Het destijds grote RSC Anderlecht lijfde hem in 1980 in. De vijf seizoenen bij deze Brusselse club waren zijn beste jaren . Met Anderlecht won hij in 1983 de UEFA Cup en hij debuteerde zelfs in het Nederlands elftal. Het Antwerpse Beerschot was zijn volgende club, die hij in 1986 weer verruilde voor KV Mechelen. Ook met die ploeg won hij een Europa Cup, namelijk in 1988 die voor bekerwinnaars. Hij kwam in 1989 nog vier keer uit voor Oranje en verruilde Mechelen in 1991 voor KV Kortrijk. Na één seizoen keerde hij uit België naar Nederland terug waar hij bij AZ in 1993 zijn carrière afsloot. Wim Hofkens, die in Nederland vooral gold als ‘die Belg’ is de succesrijkste speler die Willem II ’s voetbalinternaat heeft voortgebracht.

 


 

Aflevering 23 -  Een cup voor SC Tilburg Willem II

SC Tilburg Willem II mocht dan een weinig gelukkig seizoen 1971-1972 achter de rug hebben, het sleepte niettemin een beker in de wacht. En niet zo’n kleintje ook. Het was de Fair Play-wisselbeker van dat seizoen voor teams uit de ere- en eerste divisie. Op zaterdag 29 juli 1972 speelde SC Tilburg Willem II om 16.00 uur in het Gemeentelijk Sportpark een wedstrijd tegen niemand minder dan de kampioen van Engeland, Derby County. Voorafgaand aan deze wedstrijd overhandigde bondsvoorzitter Wim Meuleman de beker aan aanvoerder Cor Stolzenbach. SC Tilburg Willem II was er zeer mee verguld dat het uit de bus was gekomen als de meest sportieve ploeg uit het betaalde voetbal. Meuleman greep de gelegenheid aan om ‘van hogerhand’ nog eens te verklaren dat er in Tilburg beslist plaats moest zijn voor een betaalde club. “Tilburg heeft een grote reputatie te verdedigen. Ik hoop voor de SC Tilburg dat ook het Tilburgse publiek dat gaat beseffen” aldus Meuleman. Aangezien Derby County al gecontracteerd was, voordat de club de landstitel behaalde, kwamen de Engelsen voor een ‘zacht prijsje’ (17.000 gulden = 7725 euro). De publieke belangstelling (4500) viel echter bitter tegen en zo moest het noodlijdende SC Tilburg Willem II er nog geld op toe leggen. De Tricolores verloren het door scheidsrechter Frans Derks geleide duel weliswaar met 1-2, maar mochten met recht vertrouwen gaan koesteren in de komende competitie. Dat was de houtsnijdende conclusie die SC Tilburg Willem II mocht trekken uit dit bijzondere ‘friendly game.’
 


Aflevering 22 - Dr. Frantisek Fadrhonc, de succesvolste Willem II-trainer

Deze schijnbaar chaotische en al te lieve doctor in de sportwetenschappen was uit zijn vaderland Tsjecho-Slowakije gevlucht en trad in 1949 als trainer in dienst van Willem II. Zijn spelers hadden respect voor hem. Ze noemden hem ”Vader ons” en droegen hem op handen. Oud-speler Piet de Jong zei eens over hem: ”Ik zie hem nog langs het veld staan met zijn twee verschillende gympies aan. Hij had in een vluchtelingenkamp in Oostenrijk gezeten . In Tsjecho-Slowakije hadden ze het niet breed, al was hij dan doctor in de lichamelijke opvoeding.” Fadrhonc (geb.18-12-1914) was zijn tijd ver vooruit. Hij was oefenmeester, masseur en mental coach tegelijk. Op de dag van de wedstrijd masseerde hij iedereen. Dan stond er bij gebrek aan massageolie- een teiltje met water en groene zeep klaar. Ook zorgde hij voor een soort sauna-achtige omgeving , wanneer spelers teveel waren aangekomen. Dan stookte hij de kachel in de kleedkamer flink op en liet de betrokken speler met twee trainingspakken en een paar bloesjes aan oefeningen doen. Dr. Fadrhonc was de architect van Willem II’s kampioensploeg. Onder zijn bezielende leiding behaalden de tricolores drie afdelingskampioenschappen en twee landstitels (1952 en 1955). Hij kreeg terecht veel lof toegezwaaid, maar bleef het liefst bescheiden op de achtergrond. Na Willem II trainde hij Sportclub Enschede en Go Ahead en ook bij die clubs was hij succesvol. In 1970 koos de KNVB hem als bondscoach. Na het WK van 1974 werd hij trainer van AEK Athene en later kwam hij op Cyprus terecht. Een hartstilstand op 9 oktober 1981 betekende het einde van zijn leven. Hij ligt begraven in Goirle. 
 


Aflevering 21 - Ferenc Puskas in het rood-wit-blauw

Ter gelegenheid van het zeventigjarig bestaan speelde Willem II op 15 augustus 1966 een jubileumwedstrijd tegen een selectie topspelers uit de Bundesliga, de hoogste klas van de Duitse competitie. Het team van de Tricolores was hiervoor flink versterkt. De ex-internationals Van der Hart, Kuys, Lenstra en Wilkes droegen het rood-wit-blauw. De belangrijkste versterking was ongetwijfeld de Hongaarse sterspeler Ferenc Puskas, die met het Hongaarse nationale team en met Real Madrid grote triomfen vierde. Puskas was er vooral om het feest op te luisteren. En een feest was het, ondanks het feit dat de jongere Duitsers met 3-5 aan het langste eind trokken. Puskas in Tilburg was een belevenis waarvoor 13.000 toeschouwers de gang naar het gemeentelijk Sportpark maakten. Waarvoor er ’s morgens 4.000 storm liepen in het restaurant van het Sportpark waar hij handtekeningen uitdeelde. De wedstrijd die werd muzikaal opgeluisterd door de Tilburgse band “De Schotjes”, werd zowel in organisatorisch als sportief opzicht een doorslaand succes. Op het veld was voor Puskas slechts een bijrol weggelegd. Wellicht dat hij de meeste van zijn krachten verspilde bij de uitgelopen handtekeningensessie. 'We worden oud en dik' wees hij na de wedstrijd op zijn buikje. Tijdens het feest na afloop bedankte Puskas namens de spelers het Willem II-bestuur voor de goede ontvangst. Van het bestuur kreeg hij – en ook alle andere spelers en scheidsrechter Voermans – een gouden tientje. Voor voorzitter Dr.Schuerman had hij een kostbaar insigne met briljanten meegebracht en hij benadrukte dat hij met goede herinneringen aan Tilburg en Willem II naar Madrid terugkeerde.

Foto: Puskas - in Tricolores shirt - trekt zijn voetbalschoenen aan. Rechts: reserve-keeper Christ v.d. Heijden